Doubt
It is coming back every time.
Can I do it? Will i succeed?
Nothing there is, nothing in this world what I CAN do.
Nothing that I can do, for sure.
Will these doubts ever stop?
Will I ever be sure where I stand for?
Will I ever be proud long enough, truely proud of what I've succeeded?
Doubts grew into fear and fear has taken me. It has taken me to a place I should'nt be.
Fear grew into running, running away for all the things i can not do.
Thruth is hidden. Hidden deep inside. Is there still hope?
Something that will stop me from running?
Will be continued..
maandag 25 februari 2013
donderdag 21 februari 2013
Neefjes en nichtjes
Als je dit gevoel nog niet kent kan je je er nu alvast op verheugen.
Je zus/broer krijgt een kindje. In mijn geval mijn zus en mijn broer. Ik ben zelf een pedagogisch medewerkster kinderopvang in spé. Ik verzorg en knuffel elke dag ander mans kinderen. Maar ik kan je vertellen dat dit niet te vergelijken is met het hebben van een nichtje of neefje. Vanaf de blijdschap die opgewekt wordt als er verteld word dat ze zwanger is tot het moment dat je voor het eerst het wondertje ziet.
Alsof je zelf een kindje hebt alleen dan zonder zwanger te hoeven zijn. Het is zo mooi als je merkt dat het kindje jou interessant vind!
Je krijgt foto's en filmpjes van nieuwe ontwikkelingen en van de meest schattige bekkies.
Je mag heerlijk knuffelen en mag het heerlijk verwennen. Je mag met ze op de bank liggen, buikje tegen buikje genietend van dat kleine hummeltje dat zo rustig ademt en op z'n gemak is bij jou!
Jij bent de gene die hem/ haar toch soms stiekem mag oppakken terwijl papa en mama consequent moeten zijn.
Jij bent er immers om even lekker te knuffelen en aandacht te geven.
Jij bent de gene die van elk stukje mag genieten, hem/haar mag verschonen en ondertussen heerlijk kan brabbelen.
Een badje mag geven en die kleine teentjes af mag drogen. Elk moment is genieten.
Oneindig veel kusjes en knuffels mogen geven tot een poepluier verschonen!
Hij/zij houd van jou, omdat je hem/ haar aandacht geeft. Het maakt niet uit hoe je eruit ziet. Op dit moment is dat het fijnste gevoel in de hele wereld!
Ik houd ook zielsveel van jullie neefje en nichtje!
Je zus/broer krijgt een kindje. In mijn geval mijn zus en mijn broer. Ik ben zelf een pedagogisch medewerkster kinderopvang in spé. Ik verzorg en knuffel elke dag ander mans kinderen. Maar ik kan je vertellen dat dit niet te vergelijken is met het hebben van een nichtje of neefje. Vanaf de blijdschap die opgewekt wordt als er verteld word dat ze zwanger is tot het moment dat je voor het eerst het wondertje ziet.
Alsof je zelf een kindje hebt alleen dan zonder zwanger te hoeven zijn. Het is zo mooi als je merkt dat het kindje jou interessant vind!
Je krijgt foto's en filmpjes van nieuwe ontwikkelingen en van de meest schattige bekkies.
Je mag heerlijk knuffelen en mag het heerlijk verwennen. Je mag met ze op de bank liggen, buikje tegen buikje genietend van dat kleine hummeltje dat zo rustig ademt en op z'n gemak is bij jou!
Jij bent de gene die hem/ haar toch soms stiekem mag oppakken terwijl papa en mama consequent moeten zijn.
Jij bent er immers om even lekker te knuffelen en aandacht te geven.
Jij bent de gene die van elk stukje mag genieten, hem/haar mag verschonen en ondertussen heerlijk kan brabbelen.
Een badje mag geven en die kleine teentjes af mag drogen. Elk moment is genieten.
Oneindig veel kusjes en knuffels mogen geven tot een poepluier verschonen!
Hij/zij houd van jou, omdat je hem/ haar aandacht geeft. Het maakt niet uit hoe je eruit ziet. Op dit moment is dat het fijnste gevoel in de hele wereld!
Ik houd ook zielsveel van jullie neefje en nichtje!
vrijdag 15 februari 2013
people people
De bibliotheek, de perfecte plek om onbeschaamd mensen te observeren. Eén van mijn favoriete hobby's is kijken hoe mensen met elkaar communiceren, hoe ze bewegen en hoe ze doen.
Het leuke hieraan is dat hoe mensen doen zoveel weerspiegelt van hoe ze zijn. Je ziet van alles, als je een bepaalde persoon voor een x aantal minuten observeert kan je zoveel zien. Onzekerheid, doorzettingsvermogen, extravert of intraverte mensen.
Nu spreek ik de mensen verder niet dus weet ik niet of het beeld wat ik hebt ook daadwerkelijk klopt, maar doormiddel van observeren en proberen een beeld te maken bij hoe een persoon is vind ik toch erg leuk en zelfs verslavend om te doen. Dit zegt helemaal niks over wie deze mensen zijn, maar wel wat voor beeld er is gevormd door een 'ervaren bibliotheek visitor'
In de bibliotheek heb een bepaald soort aantal mensen;
-Allochtonen die doen alsof ze studeren maar alleen maar energiedrank drinken
-Volwassen mannen die gekke strips lezen (die de hele middag in een hoekje strips lezen, omdat ze het van hun vrouw niet mee naar huis mogen nemen en ook eigenlijk niet lid zijn van de bieb)
-De daklozen die doen alsof ze kunnen lezen maar het alleen warm willen hebben(vaste klanten)
-Mensen die echt studeren
-Oude mensen die een bepaald krantje, dagblad of magazine lezen en weer gaan.
-En natuurlijk de 'normale' mensen die gewoon een boekje zoeken.
Dit niet om iedereen die naar de bibliotheek gaat belachelijk te maken, maar in onze bieb is dit echt alles wat je ziet.
Het eerste typ zit altijd alleen aan een tafeltje maar is nooit alleen gekomen. Zit met z'n telefoon te spelen alsof ze in een klaslokaal zitten en eigenlijk niet mogen whats appen. Of ze zijn aan het bellen op (wat zij denken dat) een fluistertoon.
Als je tien minuten wacht staan er sowieso één of twee soortgenoten naast het tafeltje en zeggen ze tien keer waar ze mee bezig zijn en ze nog zoveel moeten doen. Als je er dan voorbij loopt hoor je gebrabbel in een ander taaltje en wat gelach. Altijd fijn het idee te hebben toe gelachen te worden.
De gekke volwassen mannen die strips lezen zijn eigenlijk altijd dezelfde soort types. Oude grijze mannen met warrig haar en hippe kleren wat net niet meer kan. Volgens mij kan je de boel in de fik steken zonder dat ze zouden verplaatsen, zo diep zijn ze gefoced op de vreemde plaatjes en korte teksten. Maar vast aardige mensen.
De daklozen mensen laten briefjes achter op een tafeltje met wat gek gekrabbel en dragen of tulbanden en regenlaarzen of hoofddoek en zo'n 'sleep boodschappenkarretje'.
Vaak lopen ze wat rond kijken wat, en lezen niet echt. Ze spreken je of met een onbegrijpbaar accent aan, of zitten in hun eigen wereld. Wat zei u meneer? wat? antwoord: moiuaewkjafnier. juist.
Dan de mensen die wel echt studeren die zitten tussen de studieboeken op de eerste verdieping met hun laptopje duizende tekens te typen.
Zacht fluisterend met z'n tweeën of diep in hun boek of wordbestand, alleen. Ik heb altijd het gevoel dat die mensen het al vervelend vinden als je alleen maar langsloopt. Deze mensen schrijven boeken of scripties.
De oude mensen die een krantje of bepaald dagblad lezen kijken je boos aan als je lawaai maakt. Die snappen vaak niet als er iets aan een medewerker gevraagd moet worden. Deze mensen zitten tussen de dagbladen en kranten aan tafeltjes in rijtjes, lezen hun krant en vertekken weer. Echt gezellige mensen!
Tsja, de normale mensen. Die halen koffie, zoeken vaak naar boeken die op een andere verdieping horen te staan, maar zoeken eerst een half uur zelf want het is altijd fijn tijd te verspillen. Vervolgens gaan ze het vragen en beweert de medewerker dat hij er wel hoort te zijn maar kan het niet vinden.
Verdwenen? Ja dat gebeurd wel vaker, mevrouw. Ik zal nog even voor u kijken. U kunt hem anders ook reserveren..
* drie maanden later...* (:
Het leuke hieraan is dat hoe mensen doen zoveel weerspiegelt van hoe ze zijn. Je ziet van alles, als je een bepaalde persoon voor een x aantal minuten observeert kan je zoveel zien. Onzekerheid, doorzettingsvermogen, extravert of intraverte mensen.
Nu spreek ik de mensen verder niet dus weet ik niet of het beeld wat ik hebt ook daadwerkelijk klopt, maar doormiddel van observeren en proberen een beeld te maken bij hoe een persoon is vind ik toch erg leuk en zelfs verslavend om te doen. Dit zegt helemaal niks over wie deze mensen zijn, maar wel wat voor beeld er is gevormd door een 'ervaren bibliotheek visitor'
In de bibliotheek heb een bepaald soort aantal mensen;
-Allochtonen die doen alsof ze studeren maar alleen maar energiedrank drinken
-Volwassen mannen die gekke strips lezen (die de hele middag in een hoekje strips lezen, omdat ze het van hun vrouw niet mee naar huis mogen nemen en ook eigenlijk niet lid zijn van de bieb)
-De daklozen die doen alsof ze kunnen lezen maar het alleen warm willen hebben(vaste klanten)
-Mensen die echt studeren
-Oude mensen die een bepaald krantje, dagblad of magazine lezen en weer gaan.
-En natuurlijk de 'normale' mensen die gewoon een boekje zoeken.
Dit niet om iedereen die naar de bibliotheek gaat belachelijk te maken, maar in onze bieb is dit echt alles wat je ziet.
Het eerste typ zit altijd alleen aan een tafeltje maar is nooit alleen gekomen. Zit met z'n telefoon te spelen alsof ze in een klaslokaal zitten en eigenlijk niet mogen whats appen. Of ze zijn aan het bellen op (wat zij denken dat) een fluistertoon.
Als je tien minuten wacht staan er sowieso één of twee soortgenoten naast het tafeltje en zeggen ze tien keer waar ze mee bezig zijn en ze nog zoveel moeten doen. Als je er dan voorbij loopt hoor je gebrabbel in een ander taaltje en wat gelach. Altijd fijn het idee te hebben toe gelachen te worden.
De gekke volwassen mannen die strips lezen zijn eigenlijk altijd dezelfde soort types. Oude grijze mannen met warrig haar en hippe kleren wat net niet meer kan. Volgens mij kan je de boel in de fik steken zonder dat ze zouden verplaatsen, zo diep zijn ze gefoced op de vreemde plaatjes en korte teksten. Maar vast aardige mensen.
De daklozen mensen laten briefjes achter op een tafeltje met wat gek gekrabbel en dragen of tulbanden en regenlaarzen of hoofddoek en zo'n 'sleep boodschappenkarretje'.
Vaak lopen ze wat rond kijken wat, en lezen niet echt. Ze spreken je of met een onbegrijpbaar accent aan, of zitten in hun eigen wereld. Wat zei u meneer? wat? antwoord: moiuaewkjafnier. juist.
Dan de mensen die wel echt studeren die zitten tussen de studieboeken op de eerste verdieping met hun laptopje duizende tekens te typen.
Zacht fluisterend met z'n tweeën of diep in hun boek of wordbestand, alleen. Ik heb altijd het gevoel dat die mensen het al vervelend vinden als je alleen maar langsloopt. Deze mensen schrijven boeken of scripties.
De oude mensen die een krantje of bepaald dagblad lezen kijken je boos aan als je lawaai maakt. Die snappen vaak niet als er iets aan een medewerker gevraagd moet worden. Deze mensen zitten tussen de dagbladen en kranten aan tafeltjes in rijtjes, lezen hun krant en vertekken weer. Echt gezellige mensen!
Tsja, de normale mensen. Die halen koffie, zoeken vaak naar boeken die op een andere verdieping horen te staan, maar zoeken eerst een half uur zelf want het is altijd fijn tijd te verspillen. Vervolgens gaan ze het vragen en beweert de medewerker dat hij er wel hoort te zijn maar kan het niet vinden.
Verdwenen? Ja dat gebeurd wel vaker, mevrouw. Ik zal nog even voor u kijken. U kunt hem anders ook reserveren..
* drie maanden later...* (:
Abonneren op:
Reacties (Atom)