Verkeerde/juist de goeie afslag?

Het is zo raar. Het beeld wat ik had van mijn toekomst, wat ik zou horen te doen na mijn opleiding alles, verdwijnt langzaam in een zwart gat. Toen ik aan deze opleiding begon dacht ik dat het alles was, het was echt wat ik leuk vond of moest gaan vinden. Als ik terug kijk heb ik de afgelopen jaren van mijn leven echt nergens 100% van kunnen genieten. Altijd is er een stem die zegt dat het niet mag. Stel je voor dat je 100% geniet, dan ben je zo kwetsbaar om teleurgesteld te worden. Altijd was er een negatieve toon in mijn hoofd die zei dat er iets mis moest gaan met een dingen waar ik van zou kunnen genieten. Dit is overigens iets wat ik mezelf heb aangeleerd want zonder vond ik niet overleefbaar. Ik vond dat mensen me teveel teleurstelde, of misschien waren mijn verwachtingen altijd te hoog. Het was er zo ingeroest. Dat is precies de reden waarom ik nooit echt merkte dat deze opleiding niet bij mij past. Tijdens mijn stages vond ik altijd dat ik teveel moest geven om aan verwachtingen te voldoen, en ik vond het wel leuk maar diep van binnen was het niet alles. Maar dat was zo dubbel want dat gevoel liet ik dus ook nooit toe, het mocht nooit alles zijn want dan werd ik teleurgesteld. Dus ik dacht dat het aan mij lag, dit is waar ik mee moest leven. Het zal wel voor mij geschikt zijn maar ik zal altijd het gevoel houden dat het niet helemaal top is. Toch begon ik mezelf af te vragen of er niet iets was waar ik zonder zoveel negativiteit, puurder van kon genieten. Nee, die mogelijkheid bestond vast niet. Ik moet het er echt maar mee doen. Dit is het, dit is immers wat ik wilde. Kinderen zijn leuk en maken je blij, het zal wel zo horen te zijn. 

Ik geniet al m'n leven lang van het observeren van mensen, als ik ergens heen loop of ik ben ergens altijd moet ik men in de ogen kijken of in ieder geval zo iemand zoveel mogelijk geobserveerd hebben in een voorbijgang. Soms zo erg dat bekende mensen mij niet opvallen. Dit is een moment waar ik kan proberen te gokken wat voor beroep iemand heeft en me kon af vragen hoe dat zou zijn. Ik kon mezelf een goed gevoel aanpraten door te denken dat ik er beter uit zag dan andere mensen. Dit waren puur gedachten die hielpen om mijn negatieve gedachten over mezelf iets minder aanwezig te laten zijn. Ik dacht altijd dat ik daarom maar een sociale studie moest doen, dan kon ik lekker diep in mezelf graven en kinderen leren een positief zelfbeeld te creëren. FOUT. Oké, misschien heb ik best wel veel over mezelf geleerd en kan ik echt wel goed omgaan met kinderen, maar dat is het dan ook. Het kiezen van die opleiding was toch weer die eigen veiligheid. Want al mijn familie-members hadden immers te zelfde gedaan, easy- peasy dan kan ik het ook.

In tijden van 'een te vol hoofd' het enige wat hielp was tekenen. Geconcentreerd staren naar een gezicht van een compleet vreemd persoon en alle gespotte details overbrengen op papier met potlood, dit had al genoeg moeten zeggen.

Gezichten, uitdrukkingen, gevoelens het doet me zoo veel. Ik stroom over van beelden, maar niet op de manier hoe ik ze moet gebruiken tijdens stages van mijn opleiding. Ik dacht dat ik ergens goed in was? Toch niet. Op die zin kwam het telkens neer. Door de stages heen begon ik steeds meer te fotograferen ik probeerde die geweldige uitdrukkingen van de allerkleinste vast te leggen. Ze op de foto te krijgen precies zoals ze zijn. Hun karakter, BAM in 1 foto. Op mijn eerste stage op een kinderdagverblijf was het niet van de beste kwaliteit maar het zag er best leuk uit. Ik fantaseerde over modellen en heel veel foto's maken. Mijn tweede stage probeerde ik het nog een keer. Het werd me aangeraden door mijn stagebegeleidster, ik begon maar niet en stelde het uit. Niet omdat ik het niet wilde maar omdat ik bang was dat ik zo gepassioneerd zou raken dat ik zou vergeten dat ik 'ander' werk aan het doen was. Uiteindelijk hangt het resultaat van geweldige foto's aan een soort van waslijn door de hele ruimte en word er trots gezegd dat ik talent heb. Iedereen daar weet dat ik toch wel een talent heb en dat dat zich niet genoeg tot uiting zal laten komen door te werken in de kinderopvang. Toen ik mezelf toe stond om 'echt' te genieten van fotografie ondanks dat er nog een diploma te halen valt ging alles beter. Motivatie om deze opleiding af te maken zodat ik een nieuwe kan beginnen. Een beter zelfbeeld doordat ik geloof dat ik ergens goed in ben.

En over dat mensen kijken.. Het is fascinerend om te zien hoe elk mens er anders uit ziet en ik zou van iedereen die ik tegenkom een prachtige portret foto willen hebben.

Zoektocht.

Er komt een punt in je leven waarin je een bepaalde ontwikkeling doormaakt of iets meemaakt waardoor je niet lekker in je vel zit, je kortom gewoon flut voelt. Waarschijnlijk kom je niet eens maar 1x op zo'n punt in je leven, maar meerdere. Sommige mensen lijken dit heel goed zelf op te kunnen lossen, slaan zit er doorheen, andere mensen hebben daar wat hulp bij nodig. Sommige mensen voelen zich 'gek' als ze hulp toe zouden laten (bv een psycholoog) want als je dat doet; nou, dan is er echt iets goed mis met je.
Dat laatste vind ik altijd maar een slecht excuus en is denk ik slechts een uiting van trots of/en angst. Ook al kan ik me het wel heel goed voorstellen. Psychologen zijn vaak degene die je sneller doorhebben dan je verwacht of gewild had. Ook schijnen ze goed te zijn in het graven naar diep weggestopte emoties/gevoelens waarvan je niet eens wist dat ze nog bestonden. Dit is waarschijnlijk ook de reden waardoor het dapper gevonden wordt als je hulp zoekt of toelaat.
Ik ben er van overtuigd dat geen enkel mens door het leven kan zonder een beetje hulp van de medemens.

Daar zit je dan tegenover een vrouw die jouw problemen en de rest van je leven in een notendop kwakt en het je voorschotelt. Dit aan de hand van een handje vol "goede" verkennende open vragen. Na de beknopte samenvatting moet ik even aangeven of mijn leven dat zij zojuist heeft beschreven klopt en of er nog iets mist. Daar zit je dan alleen wetend dat alles fout lijkt te gaan, je voor steeds meer dingen bang wordt en alle gevoelens die daar weer bij komen kijken verschrikkelijk zijn. En nu serieus, denk je dat ik deze vraag goed kan beantwoorden? Waarschijnlijk niet, dus zeg ik maar gewoon ja. Steeds meer vraag ik me af waar al die verschrikkelijke angsten en gevoelens vandaan komen, ze worden zo groot. Ik verwachtte dat zij mij dat zou gaan vertellen of in ieder geval meer haar best doen dat te onderzoeken samen met mij. In tegendeel, als mij een vraag wordt gesteld beantwoord ik deze; niet te kort, want ik wil niet dat mijn antwoord te nietszeggend is en het lijkt alsof ze de informatie uit mij moet trekken. Maar ook niet te lang, want zo meteen is het gene wat ik er allemaal bij vertel helemaal niet relevant met waar we mee bezig zijn/ naartoe werken, maar alleen zij lijkt dat te weten. En toch kijkt ze wat verveelt uit het raam terwijl ik het gevoel heb dat ik tegen de rondzwevende stofdeeltjes aan het lullen ben. Wat doe ik hier? Ze luistert niet eens!

De tips die ze me geeft lijken effectief, maar in de praktijk faalt het hard. Van andere mensen hoor ik hoe fijn zij het vinden om met een buitenstaander je struggles te bespreken. Steeds vaker vraag ik me af wat er mis gaat in de tijd dat ik in die stoel tegen dat ongeïnteresseerde gezicht zit aan te praten, denkend dat mijn lieve vader hier geld voor betaald, arme man.

Ondertussen komt mijn afstudeer datum dichterbij, de druk neemt uiteraard flink toe. Het voelt alsof er geen zuurstof meer zit in de lucht om mij heen. Geen adem. Ik blokkeer, opeens kan ik HELEMAAL niks meer.
Kan ik presteren onder druk? Blijkbaar is het antwoord: nee.
Maar goed, het leven gaat door. Er word vaak gevraagd of het beter met mij gaat. Mijn antwoord is vaker ja dan nee, want dat klinkt gewoon beter. Ik kies voor het verlengen van mijn studie, meer tijd. Een beetje zuurstof loopt via wat kiertjes naar mijn koolstofdioxide volle ruimte. Het komt goed, zeg ik tegen mezelf. Ik kan je vertellen dat dat hoop hebben in het leven, of in wat dan ook heel wat is voor een eeuwige pessimist. 
Alles gaat iets meer in de ontspanning. Het gaat goed! Bullshit. Het lijkt beter te gaan, maar het is allemaal nog zo vers. Dat stukje angst wat mij zo vreselijk frustreerde, zit er nog. Ik heb alleen een manier gevonden om in slaap te komen 's avonds. Maar nog steeds ben ik nog lang niet wie ik ergens denk te kunnen zijn.

Continues..

Show
See, I show you, world around me.
All the people I love, I care about I show you this.
I show you this because there is a greater more important love. An unconditional love, a love for all.
He, the one who contains that amount of love is indescribable. He took care of your
sins, all of them at one place at one time. He layed down His life. He showed us a greater power than the power of people.
I am made for him, made to follow, trust and listen to His voice. Because He is the only one who WILL bring me where I am meant to be.
He Will lead the way.

Fear has taken me, to a place I should'nt be.

Doubt
It is coming back every time.
Can I do it? Will i succeed?
Nothing there is, nothing in this world what I CAN do.
Nothing that I can do, for sure.
Will these doubts ever stop?
Will I ever be sure where I stand for?
Will I ever be proud long enough, truely proud of what I've succeeded?
Doubts grew into fear and fear has taken me. It has taken me to a place I should'nt be.
Fear grew into running, running away for all the things i can not do.
Thruth is hidden. Hidden deep inside. Is there still hope?
Something that will stop me from running?

Will be continued..

Neefjes en nichtjes

Als je dit gevoel nog niet kent kan je je er nu alvast op verheugen.
Je zus/broer krijgt een kindje. In mijn geval mijn zus en mijn broer. Ik ben zelf een pedagogisch medewerkster kinderopvang in spé. Ik verzorg en knuffel elke dag ander mans kinderen. Maar ik kan je vertellen dat dit niet te vergelijken is met het hebben van een nichtje of neefje. Vanaf de blijdschap die opgewekt wordt als er verteld word dat ze zwanger is tot het moment dat je voor het eerst het wondertje ziet.
Alsof je zelf een kindje hebt alleen dan zonder zwanger te hoeven zijn. Het is zo mooi als je merkt dat het kindje jou interessant vind!
Je krijgt foto's en filmpjes van nieuwe ontwikkelingen en van de meest schattige bekkies.
Je mag heerlijk knuffelen en mag het heerlijk verwennen. Je mag met ze op de bank liggen, buikje tegen buikje genietend van dat kleine hummeltje dat zo rustig ademt en op z'n gemak is bij jou!
Jij bent de gene die hem/ haar toch soms stiekem mag oppakken terwijl papa en mama consequent moeten zijn.
Jij bent er immers om even lekker te knuffelen en aandacht te geven.
Jij bent de gene die van elk stukje mag genieten, hem/haar mag verschonen en ondertussen heerlijk kan brabbelen.
Een badje mag geven en die kleine teentjes af mag drogen. Elk moment is genieten.
Oneindig veel kusjes en knuffels mogen geven tot een poepluier verschonen!
Hij/zij houd van jou, omdat je hem/ haar aandacht geeft. Het maakt niet uit hoe je eruit ziet. Op dit moment is dat het fijnste gevoel in de hele wereld!
Ik houd ook zielsveel van jullie neefje en nichtje!

people people

De bibliotheek, de perfecte plek om onbeschaamd mensen te observeren. Eén van mijn favoriete hobby's is kijken hoe mensen met elkaar communiceren, hoe ze bewegen en hoe ze doen.
Het leuke hieraan is dat hoe mensen doen zoveel weerspiegelt van hoe ze zijn. Je ziet van alles, als je een bepaalde persoon voor een x aantal minuten observeert kan je zoveel zien. Onzekerheid, doorzettingsvermogen, extravert of intraverte mensen.
Nu spreek ik de  mensen verder niet dus weet ik niet of het beeld wat ik hebt ook daadwerkelijk klopt, maar doormiddel van observeren en proberen een beeld te maken bij hoe een persoon is vind ik toch erg leuk en zelfs verslavend om te doen. Dit zegt helemaal niks over wie deze mensen zijn, maar wel wat voor beeld er is gevormd door een 'ervaren bibliotheek visitor'

In de bibliotheek heb een bepaald soort aantal mensen;
-Allochtonen die doen alsof ze studeren maar alleen maar energiedrank drinken
-Volwassen mannen die gekke strips lezen (die de hele middag in een hoekje strips lezen, omdat ze het van hun vrouw niet mee naar huis mogen nemen en ook eigenlijk niet lid zijn van de bieb)
-De daklozen die doen alsof ze kunnen lezen maar het alleen warm willen hebben(vaste klanten)
-Mensen die echt studeren
-Oude mensen die een bepaald krantje, dagblad of magazine lezen en weer gaan.
-En natuurlijk de 'normale' mensen die gewoon een boekje zoeken.

Dit niet om iedereen die naar de bibliotheek gaat belachelijk te maken, maar in onze bieb is dit echt alles wat je ziet.
Het eerste typ zit altijd alleen aan een tafeltje maar is nooit alleen gekomen. Zit met z'n telefoon te spelen alsof ze in een klaslokaal zitten en eigenlijk niet mogen whats appen. Of ze zijn aan het bellen op (wat zij denken dat) een fluistertoon.
Als je tien minuten wacht staan er sowieso één of twee soortgenoten naast het tafeltje en zeggen ze tien keer waar ze mee bezig zijn en ze nog zoveel moeten doen. Als je er dan voorbij loopt hoor je gebrabbel in een ander taaltje en wat gelach. Altijd fijn het idee te hebben toe gelachen te worden.

De gekke volwassen mannen die strips lezen zijn eigenlijk altijd dezelfde soort types. Oude grijze mannen met warrig haar en hippe kleren wat net niet meer kan. Volgens mij kan je de boel in de fik steken zonder dat ze zouden verplaatsen, zo diep zijn ze gefoced op de vreemde plaatjes en korte teksten. Maar vast aardige mensen.

De daklozen mensen laten briefjes achter op een tafeltje met wat gek gekrabbel en dragen of tulbanden en regenlaarzen of hoofddoek en zo'n 'sleep boodschappenkarretje'.
Vaak lopen ze wat rond kijken wat, en lezen niet echt. Ze spreken je of met een onbegrijpbaar accent aan, of zitten in hun eigen wereld. Wat zei u meneer? wat? antwoord: moiuaewkjafnier. juist.

Dan de mensen die wel echt studeren die zitten tussen de studieboeken op de eerste verdieping met hun laptopje duizende tekens te typen.
Zacht fluisterend met z'n tweeën of diep in hun boek of wordbestand, alleen. Ik heb altijd het gevoel dat die mensen het al vervelend vinden als je alleen maar langsloopt. Deze mensen schrijven boeken of scripties.

De oude mensen die een krantje of bepaald dagblad lezen kijken je boos aan als je lawaai maakt. Die snappen vaak niet als er iets aan een medewerker gevraagd moet worden. Deze mensen zitten tussen de dagbladen en kranten aan tafeltjes in rijtjes, lezen hun krant en vertekken weer. Echt gezellige mensen!

Tsja, de normale mensen. Die halen koffie, zoeken vaak naar boeken die op een andere verdieping horen te staan, maar zoeken eerst een half uur zelf want het is altijd fijn tijd te verspillen. Vervolgens gaan ze het vragen en beweert de medewerker dat hij er wel hoort te zijn maar kan het niet vinden.
Verdwenen? Ja dat gebeurd wel vaker, mevrouw. Ik zal nog even voor u kijken. U kunt hem anders ook reserveren..

* drie maanden later...* (:

High heels

Naast het feit dat je er waanzinnig uit ziet klinkt het ook als muziek in je oren. Jaja, het gaat over lopen op hakken. De voordelen van hakken zijn:

- Je wordt er groter van(voor als je zo klein bent als ik)
- Je benen lijken langer
- ^en dunner!
- Het staat vaak extra vrouwelijk

Oftewel je wordt er gewoon mooier van! Ik ga het nu even niet hebben over de mindere kanten van hakken, vandaag worden ze de hemel in geprezen.
Ik weet niet of jij dit ook hebt maar ik vind lage hakken ( hakken lager dan 10cm hoog) niet mooi staan bij mezelf. Dit komt denk ik omdat de verhouding tussen de lengte en de hoogte van de schoen gek is.. Net niet zo hoog als een hak en net niet zo laag als een platte schoen. Voelt een beetje als 'net niks'. Wanneer een schoen 10cm of hoger is mijn ( mini) voetje ongeveer net zo hoog als lang, perfect dus in mijn ogen.
Maar toch wilde ik al heel lang van die mooie cowboyboots. Lage of hoge( qua lengte van wat om je been zit) maakte me eigenlijk niet meer uit als het maar een beetje de cowgirl look had. ( zoals bv in McLeods daughters) Maarja, aangezien ik ze alleen op internet vond had ik het maar opgegeven. Allang niet meer cowgirlboot zoekend liep ik het kledinggedeelte van de kringloopwinkel in. En ja hoor! Daar stonden ze, mooie bruine half hoge (zo goed als nieuwe) cowgirl laarsjes en mijn maat! Ik was 'over the moon'!
Ze moeten nog flink uit gelopen worden want uit en aantrekken gaat nog niet zo soepel. Daarom trek ik ze zo vaak mogelijk aan natuurlijk. Even voor de duidelijkheid deze schoenen hebben dus niet mijn perfecte verhouding tussen lengte en hoogte maar om de één of andere reden is deze schoen een uitzondering op mijn regel.
Het geweldigste van deze schoenen vind ik dat ze zo'n heerlijk hard 'hak loop' geluidje maken. Geen moeite te hoeven doen om normaal te lopen maar toch naar dat heerlijke geluid mogen luisteren.
Dit klinkt gek maar deze schoenen geven mij zekerheid, even het gevoel dat ik de hele wereld aankan. Dat geluid van die schoenen zorgt ervoor dat ik met mijn kin omhoog en mijn borst naar voren mijn wereld door loop. Alsof ik opeens alles aandurf.
Dat gevoel is mij heel waardevol omdat ik eigenlijk nergens echt zeker van ben. Ik heb niks waarvan ik met 100% kan zeggen dat ik dat gewoon kan.
En dat geluid zorgt voor een paar minuten vol van zekerheid en vertrouwen in mezelf. Dit gevoel hoop ik de komende tijd meer en meer te mogen krijgen ook zonder mijn geweldige schoenen.

The voice of truth

Oh what I would do to have
The kind of faith it takes to climb out of this boat I'm in
Onto the crashing waves

To step out of my comfort zone
To the realm of the unknown where Jesus is
And He's holding out his hand

But the waves are calling out my name and they laugh at me
Reminding me of all the times I've tried before and failed
The waves they keep on telling me
Time and time again. 'Boy, you'll never win!'
"You'll never win"

But the voice of truth tells me a different story
And the voice of truth says "Do not be afraid!"
And the voice of truth says "This is for My glory"
Out of all the voices calling out to me
I will choose to listen and believe the voice of truth

Oh what I would do to have
The kind of strength it takes to stand before a giant
With just a Sling and a stone
Surrounded by the sound of a thousand warriors
Shaking in their armor
Wishing they'd have had the strength to stand

But the giant's calling out my name and he laughs at me
Reminding me of all the times I've tried before and failed
The giant keeps on telling me
Time and time again "boy, you'll never win!
"You'll never win"

But the stone was just the right size
To put the giant on the ground
And the waves they don't seem so high
From on top of them looking down
I will soar with the wings of eagles
When I stop and listen to the sound of Jesus
Singing over me

I will choose to listen and believe the voice of truth.

I changed this lyrics into something even closer to me. Something that described even better how I feel and struggle with at the moment.
This song gives me some courage, some courage that gets me through the day. Somehow it is not enough, somewhere deep inside me there is something sticky and it needs more than an encouraging lyrics. It needs more than some words on paper. God, I want to seek you earnestly, please help me with that so that everything I do will be through you. I want to show the world how awesome you are!

Black and White

Als iemand zwart-wit zegt denk ik als eerste aan een filter om over je foto's te gooien.
Zoals ik al eerder had gezegd ik vind het heerlijk om een onprofessionele (Dit klinkt sowieso beter dan amateur) fotograaf uit te hangen. En als onprofessionele fotograaf houd ik van het zwart-wit filter. Sepia is ook leuk en kan heel mooi zijn maar zwart-wit wint het bijna altijd.
Stel je zou een foto in een office programma zoals word bewerken.(Wat natuurlijk belachelijk is, maar stel!) Als er dan zo'n balkje tevoorschijn komt waar je een filter kunt kiezen staat er zwart-wit en grijswaarden, en nog wat maar die zijn niet belangrijk nu.
Als ik dat zie dan denk ik: 'hu?' En als je dan te snel leest klik je automatisch op zwart-wit want dat klinkt bekend en je verwacht gewoon dat je mooie kleuren foto veranderd in een foto met zwart, wit en grijze kleuren.Nou ben ik zo slim die fout elke keer te maken als ik in een word bestand even een plaatje zwart-wit moet hebben. Wat er gebeurd is dat het plaatje echt veranderd in zwart en wit. Alles wat donker is wordt zwart en wat licht is wit.
Geen middenweg geen grijs, het bestaat niet. Of zwart of wit. Wat er gebeurd is dat je foto er natuurlijk niet uit ziet hoe je wilt, maar ook gewoon lelijk is.
Het leven is best zwart wit. Als je de keuze voor het ene niet maakt, maak je het ergens anders voor.
Als je ervoor kiest niet te proberen te leven hoe God wilt doe je dat niet. Je kan het niet een beetje doen. Je kan niet een beetje je hart geven. Je gaat ervoor of je doet dat niet.
Daarbij horen keuzes, foute keuzes en goede keuzes. Als je ervoor kiest om voor God te leven doe je dit met je hele hart. Vraag je hulp, bid je, en betrek je God in alles. Moeilijk? Ja. God betrekken in alles, je afvragen of God erbij kan zijn, hij het goed zou keuren wat je doet. En daardoor bewuster leven. Het blijft een keuze die je steeds opnieuw maakt. Maar wel een keuze waar trots op mag zijn! Neem hem mee.

Wat zwart-wit foto's die ik zo snel kon vinden, toch leuk eigen foto's posten.
Voor de sfeer ❤



Pijn in je buik

Je kan er niet door slapen of word er mee wakker; pijn in je buik.
Het moment dat er iets enorm spannends gaat gebeuren of je ergens enorm tegenop ziet.
Een raar knagend gevoel in je buik. Het word steeds erger en erger, hoe dichter het in de buurt komt.
En dan is het bijna zover en het lijkt wel alsof je echt misselijk bent. Je zegt tegen jezelf dat jezelf even rustig met je moet doen. En dan het moment dat dat niet werkt en je je ogen langzaam dicht doet in de hoop dat het werkt het moment dat je zegt: "adem en adem uit". Dan als het moment daar is, het gevoel in 1000 stukjes lijkt te knappen en je een adrenaline stoot geeft waardoor je opeens niet meer normaal kunt praten of bewegen.

Het gebeurd ons allemaal wel eens toch? Later denk je: waar heb ik me eigenlijk zo druk over zitten maken? Is dit het? Was allemaal alleen hier voor? Wat een onnuttige tijdsbesteding is dat geweest zeg! Zo gaat dat toch?
Toch kan je er niks aan doen, het gevoel word opgebouwd en er is niks waardoor het helemaal weg zal gaan. Tenminste bij mij niet.
Het zorgt voor stress, voor stress die niet nodig was geweest. Vreselijk.
Uren piekerwerk, hoe zal ik dit, hoe zal ik dat? Wat nou als ik zus, of wat als ik zo?
Zou het helpen? Compleet uitdenken wat je zult zeggen en doen. Ik denk het niet. Wat nou als je afwijkt van de manier waarop je alles bedacht hebt. Ja precies, dan komt het weer.. PANIEK!
Veel mensen zouden zeggen: "ach waar maak je je druk om?"
Mijn antwoord op dit moment zou zijn: "alles". Is dat handig? Lost dat dingen op?
Nee.
Maar wat moet ik ermee?

Wie ben jij echt?

Een quote van een wijze vriendin: "Een echte vriend pikt domme dingen van je". Soms doe je enorm stomme dingen of zeg je ontzettend domme dingen. Dan gaat er een gedachte door je hoofd; 'wat zullen ze nu van mij denken.' Bij echte vrienden kan je soms domme dingen zeggen of onterecht boos worden. Een echte vriend dumpt je niet gelijk als je de minst slimme opmerking ever hebt gemaakt.

Een echte vriend zegt eerlijk tegen je wat ze van je opmerking vinden en kunnen gewoon verder gaan nadat je excuses hebt aangeboden

 

Elk mens heeft een vrienden nodig, een leven zonder vrienden is een leven zonder reflectie. Vrienden zijn er om uit te huilen nadat je een verkeerde keuze hebt gemaakt of oprecht blij te zijn na een goede. Maar ze zijn er ook om je te vertellen dat hetgene wat je zegt of doet niet handig of slim is. Zodat je kan leren om jezelf te zijn maar tegelijk te werken aan je zwakheden en je te mogen ontwikkelen. Bij echte vrienden kan je jezelf zijn en hoef je niet anders voor te doen. Bij echte vrienden heb je dus ook vollop de mogelijkheid om je te kunnen ontwikkelen. En te mogen leren van de valkuilen en kwaliteiten van hun.

 

"A friend drops their plans when you're in trouble, shares joy in your accomplishments, feels sad when you're in pain. A friend encourages your dreams and offers advice but when you don't follow it, they still respect and love you."

 

Ik heb gevraagd welke woorden (dit heb ik gevraagd aan vrienden& familie) ze aan mij zouden geven. Woorden die mij zouden definiëren. Woorden die zouden vertellen wie ik ben en hoe ik ben. Dit zijn ook de mensen waarbij ik mijzelf kan zijn en mij kan en mag ontwikkelen, die me accepteren hoe en wie ik ben. En anders om natuurlijk ook. Dit is wat eruit is gekomen:

-Zorgzaam
-Belangstellend
-Lief
-Ingewikkeld
-Doordacht maar tegelijk ook soms ondoordacht
-Verlegen
-Realistisch
-Voorzichtig
-Leuk
-Sociaal

-Inlevend

-Behulpzaam

-Vrolijk

-Toegankelijk

-Genieter

-Kan goed luisteren

-Eigenwijs

-Creatief

Waardeer je vriend(in) voor wie hij is en help hem/haar waar het kan. Sta open voor feedback en geniet! Want van je vrienden moet je het hebben (;

Teleurstelling

Teleurstellingen, je kent het wel. Je hebt een keer een zonkleurig idee in je hoofd hebt elk detail er al van bedacht hoe geweldig, leuk en gezellig het allemaal zal zijn. Helaas stellen mensen je vaak teleur. Ik schrijf over dit onderwerp, niet omdat ik net enorm teleurgesteld ben maar wel omdat ik merk dat mensen mij vaak teleurstellen.
Je verheugt je enorm op iets wat gaat gebeuren en iemand zegt af en het hele plan valt in het water. Dan kan je twee dingen doen:

1. Jezelf oppakken en iets zoeken wat ook leuk is om te gaan doen of ondernemen.

2. Erin wegkwijnen jezelf als een propje op de bank neerleggen en niks meer doen en medelijden met jezelf hebben.

Nou ben ik er zelf heel goed in de tweede manier aan te houden. Ik moet je zeggen dat je daar echt niet blij van wordt.
Gedachtes als; het is zo onterecht! En waarom nu, waarom dit? Had hij/zij niet even rekening mee kunnen houden met hoeveel ik mij erop had verheugt.
Ik denk altijd als dit mij overkomt wat kan ik anders doen dan het stom vinden? Het is gewoon stom! En niks is net zo tof om te doen of niks is zo aardig als datgene wat nu juist niet doorgaat. Dus dan maar chagrijnen.

Zou teveel teleurstellingen in je leven je pessimistisch kunnen maken? Of zou het zo kunnen zijn, dat als je geen andere manier vind om die dat vreselijke gevoel van teleurstelling weg te krijgen je maar pessimistisch gaat denken zodat niks je meer teleur kan stellen?
Bestaat er überhaupt zoiets als 'teveel' teleurstellingen? Een optimist zou zeggen van niet. Maar er is denk ik wel een bepaalde hoeveelheid wat een mens aankan, zou het invloed hebben op je denken? Van optimist naar pessimist, ik weet het niet..
Ik kan wel zeggen dat pessimistisch denken wel werkt voor mij. Het zorgt wel voor een; 'ach, het zal wel niet doorgaan' of een 'waarschijnlijk niet' maar wat is daar mis mee als dit je helpt om niet ergens op te gaan hopen en vervolgens ontzettend teleurgesteld te raken?
Is er sowieso iets verkeerd aan een pessimist? Het is niet dat we niet kunnen genieten. Als er iets leuks staat te gebeuren hopen we op het ergste alleen zodat het mee kan vallen. Het is een soort zelfbescherming. En als het dan toch doorgaat genieten we net zo hard.

Nou kan het ook zijn dat je alles overdenkt en alles een negatief randje geeft. Maar als ik daarover begin zijn we voorlopig nog niet klaar(;

Mensen, pessimist of optimist, we zijn allemaal mens. Ieder volgt z'n eigen weg, op zijn eigen manier. Wrikt zich in hoekjes waar hij niet meer uit kan en zoekt naar een manier waarop hij 'zo goed als' gelukkig leeft. Maar God wilt ons helpen de goede weg te zoeken, zodat de plek waar we naar zoeken, eeuwig mogen blijven.

Pauze en thermoskannen

Dan ben je hard aan het werken aan een project waar je nog veel te veel voor moet doen in twee weken tijd. Je bent anderhalf uur bezig met plannen maken, ideeën uittypen en dingen bedenken om het geniale project nog genialer te maken.
Het is best lastig als het onderwerp Antroposofie is en je er voor de rest niks mee hebt. Maar het gaat best wel diep en er moet goed over dingen nagedacht worden. Maar pauze, dan ben je eindelijk toe aan pauze en dan doe je eigenlijk helemaal niks.
Een beetje eten naar binnen werken en koffie drinken. Ja mensen ik heb een thermoskannetje koffie mee naar school genomen.
Het idee was geniaal alleen gebeurde er iets waar ik al bang voor was. Het vervelende aan zo'n langwerpige thermoskan voor ongeveer 1 kopje is dat de opening gewoon onmogelijk is.
Zo'n rondje die je in moet drukken zodat je kan schenken, je kent het wel.
Dan druk je op het rondje en denk je dat de gaatjes die er dan tevoorschijn komen je daar uit kan drinken. Maar nee, dan komt het uit de ring daaronder terwijl je niet eens kan zien dat daar uberhaupt vocht uit kan komen!
Dus ik breng dat stomme ding naar mijn mond met de hoop dat het goed gaat. Smekend en hopend dat ik niet voor lul zal staan en dat de koffie gewoon naar binnen mag stromen, zoals het hoort.
En dan gebeurd het, HORROR de te hete koffie glijd over mijn kin en druppelt op mijn trui en op de grond. Kak, kak, kak en kak! Dus toch..
Ik draai me om en hoop dat niemand mijn ontzettende blunder gezien heeft. Ik kijk naar beneden en ja hoor een bruine koffievlek op mijn mooie nieuwe gestreepte trui, precies op de witte streep natuurlijk.

Ik moet zeggen dat de les en de dag er vandaag erg rooskleurig uitzagen toen ik uiteindelijk na het morstafereel aan m'n tafeltje zat met mijn thermoskannetje koffie. De dop gebruiken als bekertje was een veel beter plan.
De rest van de dag liep best voorspoedig we kregen te zien hoe andere groepen en hun onderwerpen zich ontwikkeld hadden binnen hun projecten.
Toen wij aan de beurt waren hadden we bedacht wat we moesten zeggen en vertellen over ons project moesten vertellen. Uiteindelijk zijn we 5x zo hard aan het werk gegaan dan we ooit eerder hadden gedaan in die lessen, alle dingen die we nog moesten doen hebben we opgeschreven en een we hebben zelfs een planning gemaakt!
Met het gevolg dat we aan het eind van de les ontzettend aan het stressen waren omdat we wisten wat we allemaal nog moesten doen en regelen.
Toen het tijd was om naar huis te gaan zeiden we tegen elkaar: "nee, nu is het echt klaar we gaan naar huis, volgende week weer"
Drie kwartier later stuiterde ik nog door de hoogte van mijn stresslevel.

Coffee and stuff

Hello hello,

Na een stukje geschreven te hebben over mijn geweldige school en tegenlijk dus de ook wekelijke horror (nee, zo ernstig is het nou ook weer niet) waar ik in zit, wil ik me nu WEL even officieel voorstellen.
Hierbij hallo allemaal! Ik ben Sanne en het eerste wat je nu denkt is natuurlijk; 'Waarom koffiebonen als je over jezelf verteld?'
Be patient, daar kom ik vanzelf. (;

Ik ben een meisJE van 18 jaar oud, bijna 19. Ik heb altijd al gehouden van dingen waar ik m'n creativiteit in kwijt kan.

Fotograferen, verven, tekenen, digitaal tekenen, fröbelen, knutselen zijn dan ook de dingen waar ik echt van geniet.

Ik kan mijzelf uren vermaken met de bovenstaande dingen, en dan moet er ook niet gestoord worden. In mijn eigen wereld genietend van waar ik mee bezig ben. Als ik dan iets bereikt heb met één van de bovenstaande dingen wil ik vervolgens graag van iemand horen dat ik het goed gedaan heb, of het mooi is geworden.

Pas dan ben ik tevreden.

Fotografie is toch wel mijn grootste passie, portret, stil leven, architectuur en uitzichten en landschappen alles vind ik prachtig om te doen. Het één gaat iets beter dan de ander, ik probeer zelf een beetje aan te klooien soms met succes en soms zonder.

Koffie dat is een heel verhaal apart, iets wat te maken heeft met gewoontes en het leven. Lang heb ik mezelf geprobeerd koffie te laten lusten doormiddel van het drinken van Wiener melange en dan nog de slechtste versie, de aanmaak.

Zo'n cilinder vormig blikje (achtig iets) met soort van grijs poeder met bruine spikkeltjes wat je dan moet aanlengen met gekookt water. Iets wat gewoon smaakt naar rare chocolademelk en totaal niet naar koffie. Iets wat dus ook totaal niet werkte. Het hele gezin zat om 20.00 aan de koffie met een koekje en ja hoor de jongste (ik dus) zat aan de aanmaaklimo. OMNOM!

Het moest wel een keer klaar zijn met die aanmaaklimonade, als opvulling voor de dag is het prima, maar die 20.00 koffie moest er bij mij ook maar eens in.

Ik begon steeds vaker een kopje koffie te drinken. Ik walgde ervan, ik moest moeite doen het door te slikken, maar ik zou en moest koffie drinken!
Op weg naar mijn beste vriendinnetje dronk ik steeds vaker op station Utrecht een beker Star Bucks, een speciaal smaakje. 

"Like Christmas in a cup"

^Zoals ze zeggen in de film: "the proposal" 

Ja, daar kon ik dan wel heerlijk van genieten naar mijn idee was dat de beste koffie. Vooral veel suiker of andere zoete troep erin zodat de koffiesmaak bijna weg was. HEERLIJK.
Nu weet ik 'iets' beter. De koffie wordt gedronken met opgeklopte warme melk en 1 klontje suiker. 'almost like christmas in a cup' Dat is voor mijn idee de lekkerste koffie die er bestaat!

Sommige mensen vinden dat ik 'echte' koffie moet leren drinken inplaats van 'kinderkoffie' zoals mijn broer dat altijd noemt.
Maar eigenlijk ben ik wel tevreden met wat ik tot nu heb bereikt met het hele koffie gedoe.
Soms krijg ik het voor elkaar een zwarte bak koffie te drinken met een klontje suiker, maar dan moet je koffie zodanig slap zijn dat ik het weg kan krijgen, anders komt dat hele walg gedoe weer terug.

De slechte kant van koffie is natuurlijk wel dat je het nodig hebt om je dag een beetje fatsoenlijk door te komen. Als ik om 06.00 's ochtends uit mijn bed kom en ik ben op mijn stage om 7.30 sterf ik nog net niet van koffie honger, en dat vooral op de maandagochtend natuurlijk!
Een caffeine shot kan veel goed maken aan een dag! En zonder koffie kan er veel misgaan op een dag. Misschien toch maar koffie in een termoskan mee naar school? Je weet het niet, misschien doet het wel wonderen! Het proberen waard toch?

Koffie is gezelligheid, koffie is een warm gevoel op een koude winterdag, koffie hoort erbij en met koffie hoor je erbij.
Tenminste, zo is het niet echt. Maar zo voelt het toch echt wel hoor.

School is school

Eerst ROC ASA nu MBO Amersfoort, een school waar ik bijna 3 jaar van mijn leven aan gewaagt heb.
Mijn keuze voor deze opleiding was de goeie, maar de opleiding op deze school die keuze zou ik nu niet nog een keer maken.
Het ROC is één van de bekendste scholen op gebied van MBO scholen. Alle opleidingen zijn mogelijk, en ROC’s worden ook overal neergezet.
Het is de snelste keuze die je maakt, hop ROC’tje daar kan ik m’n opleiding wel doen dan heb ik in ieder geval een diploma in de pocket.
Maar zodra je op een ROC zoals deze zit begin je je te ergeren aan verschillende dingen. Leraren die lessen geven waar ze geen idee van hebben. Leraren die gemaakte portfolio’s gewoon ‘kwijtraken’.
Je bedenkt het zo gek nog niet of het gebeurd.
Het systeem is mooi opgezet, mooi bedacht maar de uitwerking faalt vaak hard. Toch ben ik wel tevreden met mijn eigen leerproces ondanks de kwaliteit van de school. Er zijn ook zeker hele positieve dingen aan de opleiding en de manier waarop bepaalde processen in gang worden gezet. Maar de negatieve ervaringen aan het ROC ASA of nu dus MBO Amersfoort overtreffen zeer gemakkelijk de positieve ervaringen.
Daarom hoop ik afscheid te nemen van deze school en ontvang ik hopelijk zonder teveel ‘MBO Amersfoort achtige acties’ m’n diploma.

-Sanne

Dit is een artikel wat ik met gemak binnen 3 minuten geschreven heb toen er gevraagd werd voor een opdracht een artikeltje te schrijven over school of je opleiding van +/- 10 regels.
Aangezien het verder door niemand gelezen wordt dan misschien een leraar en wat klasgenoten dacht ik dit mooi even op te schrijven.
En ik moet toegeven dat ik enorm genoten heb om mijn school in een negatief daglicht te zetten. Ook was ik verbaasd dat ik het zo goed kon verwoorden in 10 regels en was er ook nog trots op ook.