Verkeerde/juist de goeie afslag?

Het is zo raar. Het beeld wat ik had van mijn toekomst, wat ik zou horen te doen na mijn opleiding alles, verdwijnt langzaam in een zwart gat. Toen ik aan deze opleiding begon dacht ik dat het alles was, het was echt wat ik leuk vond of moest gaan vinden. Als ik terug kijk heb ik de afgelopen jaren van mijn leven echt nergens 100% van kunnen genieten. Altijd is er een stem die zegt dat het niet mag. Stel je voor dat je 100% geniet, dan ben je zo kwetsbaar om teleurgesteld te worden. Altijd was er een negatieve toon in mijn hoofd die zei dat er iets mis moest gaan met een dingen waar ik van zou kunnen genieten. Dit is overigens iets wat ik mezelf heb aangeleerd want zonder vond ik niet overleefbaar. Ik vond dat mensen me teveel teleurstelde, of misschien waren mijn verwachtingen altijd te hoog. Het was er zo ingeroest. Dat is precies de reden waarom ik nooit echt merkte dat deze opleiding niet bij mij past. Tijdens mijn stages vond ik altijd dat ik teveel moest geven om aan verwachtingen te voldoen, en ik vond het wel leuk maar diep van binnen was het niet alles. Maar dat was zo dubbel want dat gevoel liet ik dus ook nooit toe, het mocht nooit alles zijn want dan werd ik teleurgesteld. Dus ik dacht dat het aan mij lag, dit is waar ik mee moest leven. Het zal wel voor mij geschikt zijn maar ik zal altijd het gevoel houden dat het niet helemaal top is. Toch begon ik mezelf af te vragen of er niet iets was waar ik zonder zoveel negativiteit, puurder van kon genieten. Nee, die mogelijkheid bestond vast niet. Ik moet het er echt maar mee doen. Dit is het, dit is immers wat ik wilde. Kinderen zijn leuk en maken je blij, het zal wel zo horen te zijn. 

Ik geniet al m'n leven lang van het observeren van mensen, als ik ergens heen loop of ik ben ergens altijd moet ik men in de ogen kijken of in ieder geval zo iemand zoveel mogelijk geobserveerd hebben in een voorbijgang. Soms zo erg dat bekende mensen mij niet opvallen. Dit is een moment waar ik kan proberen te gokken wat voor beroep iemand heeft en me kon af vragen hoe dat zou zijn. Ik kon mezelf een goed gevoel aanpraten door te denken dat ik er beter uit zag dan andere mensen. Dit waren puur gedachten die hielpen om mijn negatieve gedachten over mezelf iets minder aanwezig te laten zijn. Ik dacht altijd dat ik daarom maar een sociale studie moest doen, dan kon ik lekker diep in mezelf graven en kinderen leren een positief zelfbeeld te creëren. FOUT. Oké, misschien heb ik best wel veel over mezelf geleerd en kan ik echt wel goed omgaan met kinderen, maar dat is het dan ook. Het kiezen van die opleiding was toch weer die eigen veiligheid. Want al mijn familie-members hadden immers te zelfde gedaan, easy- peasy dan kan ik het ook.

In tijden van 'een te vol hoofd' het enige wat hielp was tekenen. Geconcentreerd staren naar een gezicht van een compleet vreemd persoon en alle gespotte details overbrengen op papier met potlood, dit had al genoeg moeten zeggen.

Gezichten, uitdrukkingen, gevoelens het doet me zoo veel. Ik stroom over van beelden, maar niet op de manier hoe ik ze moet gebruiken tijdens stages van mijn opleiding. Ik dacht dat ik ergens goed in was? Toch niet. Op die zin kwam het telkens neer. Door de stages heen begon ik steeds meer te fotograferen ik probeerde die geweldige uitdrukkingen van de allerkleinste vast te leggen. Ze op de foto te krijgen precies zoals ze zijn. Hun karakter, BAM in 1 foto. Op mijn eerste stage op een kinderdagverblijf was het niet van de beste kwaliteit maar het zag er best leuk uit. Ik fantaseerde over modellen en heel veel foto's maken. Mijn tweede stage probeerde ik het nog een keer. Het werd me aangeraden door mijn stagebegeleidster, ik begon maar niet en stelde het uit. Niet omdat ik het niet wilde maar omdat ik bang was dat ik zo gepassioneerd zou raken dat ik zou vergeten dat ik 'ander' werk aan het doen was. Uiteindelijk hangt het resultaat van geweldige foto's aan een soort van waslijn door de hele ruimte en word er trots gezegd dat ik talent heb. Iedereen daar weet dat ik toch wel een talent heb en dat dat zich niet genoeg tot uiting zal laten komen door te werken in de kinderopvang. Toen ik mezelf toe stond om 'echt' te genieten van fotografie ondanks dat er nog een diploma te halen valt ging alles beter. Motivatie om deze opleiding af te maken zodat ik een nieuwe kan beginnen. Een beter zelfbeeld doordat ik geloof dat ik ergens goed in ben.

En over dat mensen kijken.. Het is fascinerend om te zien hoe elk mens er anders uit ziet en ik zou van iedereen die ik tegenkom een prachtige portret foto willen hebben.