Zoektocht.

Er komt een punt in je leven waarin je een bepaalde ontwikkeling doormaakt of iets meemaakt waardoor je niet lekker in je vel zit, je kortom gewoon flut voelt. Waarschijnlijk kom je niet eens maar 1x op zo'n punt in je leven, maar meerdere. Sommige mensen lijken dit heel goed zelf op te kunnen lossen, slaan zit er doorheen, andere mensen hebben daar wat hulp bij nodig. Sommige mensen voelen zich 'gek' als ze hulp toe zouden laten (bv een psycholoog) want als je dat doet; nou, dan is er echt iets goed mis met je.
Dat laatste vind ik altijd maar een slecht excuus en is denk ik slechts een uiting van trots of/en angst. Ook al kan ik me het wel heel goed voorstellen. Psychologen zijn vaak degene die je sneller doorhebben dan je verwacht of gewild had. Ook schijnen ze goed te zijn in het graven naar diep weggestopte emoties/gevoelens waarvan je niet eens wist dat ze nog bestonden. Dit is waarschijnlijk ook de reden waardoor het dapper gevonden wordt als je hulp zoekt of toelaat.
Ik ben er van overtuigd dat geen enkel mens door het leven kan zonder een beetje hulp van de medemens.

Daar zit je dan tegenover een vrouw die jouw problemen en de rest van je leven in een notendop kwakt en het je voorschotelt. Dit aan de hand van een handje vol "goede" verkennende open vragen. Na de beknopte samenvatting moet ik even aangeven of mijn leven dat zij zojuist heeft beschreven klopt en of er nog iets mist. Daar zit je dan alleen wetend dat alles fout lijkt te gaan, je voor steeds meer dingen bang wordt en alle gevoelens die daar weer bij komen kijken verschrikkelijk zijn. En nu serieus, denk je dat ik deze vraag goed kan beantwoorden? Waarschijnlijk niet, dus zeg ik maar gewoon ja. Steeds meer vraag ik me af waar al die verschrikkelijke angsten en gevoelens vandaan komen, ze worden zo groot. Ik verwachtte dat zij mij dat zou gaan vertellen of in ieder geval meer haar best doen dat te onderzoeken samen met mij. In tegendeel, als mij een vraag wordt gesteld beantwoord ik deze; niet te kort, want ik wil niet dat mijn antwoord te nietszeggend is en het lijkt alsof ze de informatie uit mij moet trekken. Maar ook niet te lang, want zo meteen is het gene wat ik er allemaal bij vertel helemaal niet relevant met waar we mee bezig zijn/ naartoe werken, maar alleen zij lijkt dat te weten. En toch kijkt ze wat verveelt uit het raam terwijl ik het gevoel heb dat ik tegen de rondzwevende stofdeeltjes aan het lullen ben. Wat doe ik hier? Ze luistert niet eens!

De tips die ze me geeft lijken effectief, maar in de praktijk faalt het hard. Van andere mensen hoor ik hoe fijn zij het vinden om met een buitenstaander je struggles te bespreken. Steeds vaker vraag ik me af wat er mis gaat in de tijd dat ik in die stoel tegen dat ongeïnteresseerde gezicht zit aan te praten, denkend dat mijn lieve vader hier geld voor betaald, arme man.

Ondertussen komt mijn afstudeer datum dichterbij, de druk neemt uiteraard flink toe. Het voelt alsof er geen zuurstof meer zit in de lucht om mij heen. Geen adem. Ik blokkeer, opeens kan ik HELEMAAL niks meer.
Kan ik presteren onder druk? Blijkbaar is het antwoord: nee.
Maar goed, het leven gaat door. Er word vaak gevraagd of het beter met mij gaat. Mijn antwoord is vaker ja dan nee, want dat klinkt gewoon beter. Ik kies voor het verlengen van mijn studie, meer tijd. Een beetje zuurstof loopt via wat kiertjes naar mijn koolstofdioxide volle ruimte. Het komt goed, zeg ik tegen mezelf. Ik kan je vertellen dat dat hoop hebben in het leven, of in wat dan ook heel wat is voor een eeuwige pessimist. 
Alles gaat iets meer in de ontspanning. Het gaat goed! Bullshit. Het lijkt beter te gaan, maar het is allemaal nog zo vers. Dat stukje angst wat mij zo vreselijk frustreerde, zit er nog. Ik heb alleen een manier gevonden om in slaap te komen 's avonds. Maar nog steeds ben ik nog lang niet wie ik ergens denk te kunnen zijn.