Het sociale leven als introvert

Zo, uit mijn hoofd en op papier.

Sinds kort woon ik in een andere stad en mensen vragen allemaal; hoe is het leven in Leeuwarden, voel je je al een beetje thuis?
Ik twijfel altijd wat ik daar op moet antwoorden. Dat is dan weer heel typisch want ik vraag me dan af of mensen de waarheid willen weten of het liefst horen; ja hoor.
In het begi n kon ik eerlijk zeggen; "ja, ik vermaak me prima" want dat was de waarheid.
Ik ben en blijf 'my introverted self' die zich tijden vermaakt met dingen die in huis te doen zijn. Ik maakte schoon, verfde wat hier dan weer daar, knutselden dit en dan weer dat. Prima.
Maar sinds een tijdje mis ik de wekelijkse bezoekjes van een vriendinnetje in de buurt. Even het kopje koffie bij mijn schoonzusje of koffie bij de Hema. Dingen die ik regelmatig kon doen in Amersfoort. Ik mis Amersfoort maar ik mis vooral dat er veel meer bekende gezichten in de buurt wonen. Gezichten die mij kennen en waarbij ik gewoon mij mag zijn. Geen onverwachte moeilijke dingen.

Maar.. word er dan tegen mij gezegd ; waarom maak je hier niet gewoon nieuwe vrienden. Wat?! Nieuwe vrienden? Vrienden? Dat zijn die mensen die ik al of mijn leven lang ken, sinds de basisiachook ken of sinds de middelbare school ken. Die? Even hier opnieuw.
Ja maar, je hebt toch een kerk waar je nieuwe mensen kunt leren kennen?
Oh ja, ik kom inderdaad de kerk binnen lopen en stap random op wild vreemde af om vervolgens mijn levensbehoefte om mensen te ontmoeten naar hun hoofd te smijten. Dit is overigens nooit wat ik
 als antwoord geef als mensen dit vragen.
Als ik die wel zou doen zou de volgende reactie plaats kunnen vinden: 'maar je kunt toch op mensen af stappen die al een keertje soort van heb gesproken?
Oh ja, dan loop ik gewoon even op iemand af en dan zeg ik "hoi" en dan? Ik heb niet de kwaliteit gekregen om te bedenken dat het handig is om een gesprek op gang te helpen door goeie pakkende vragen te stellen, iets over hun leven. Nee, daar is geen ruimte voor in mijn hoofd. Een voorwaarde van op iema d af stappen is dat ik iets heb om te zeggen of te vragen. Dus ik bedenk die ene vraag of opmerking en probeer te bedenken wat ze zouden kunnen gaan antwoorden, alle mogelijke reacties bedacht te hebben stap ik met net genoeg zelfvertrouwen op iemand af. Natuurlijk krijgen zij het precies voor elkaar om te reageren met iets wat ik niet bedacht heb en daar ga ik.
Weg is mijn zelfvertrouwen, hallo tegen stotterende half gare zinnen. En dag Sanne.
Deze manier van communiceren werkt niet voor mij. Geforceerd, sociale druk het zijn dingen waar ik heel slecht van ga functioneren.

Misschien ken je het wel, je zit in een kringetje met mensen die je niet kent, met wat voor reden dan ook. Altijd lijkt het iemand dan een goed idee om een voorstelrondje te doen. Op het moment dat dat begint, klopt mijn hart in mijn keel. Oké, die zegt dit, dan ga ik zeggen hoe ik heet, wat ik doe en waar ik vandaan kom. Even oefenen. Ik ben Sanne, ik ben Gastouder aan huis en kom uit Amersfoort.  Oh nee, er word ook gevraagd naar leeftijd, oké opnieuw. Oh! Ik ben al aan de beurt! Of niet? Ik word aangekeken, betekend dat dat ik moet beginnen? Nee, er word nog iets gevraagd aan de vorige. Oké die is klaar met antwoorden, nu dan, go! Ik ben Sanne ik ben gastouder, kom uit Amersfoort en ben 21 jaar. Zo, klaar. Dat heb ik overleefd. 'Wat voor opleiding heb je gedaan Sanne?' Opleiding? Dat zei je er net niet bij, ik ben gastouder! Welke opleiding heb ik ook alweer gedaan? Hoe heet het nou.. iets met pedagogisch.. oh nee, ik voel mezelf rood worden. Wat dom! Iedereen vind mij nu vast dom! Oh no, nu kom ik simpel over, ik wil niet simpel overkomen!! Uiteindelijk komt er hakkelend uit mijn mond ;"pedagogisch werk" oké, dat is niet duidelijk genoeg. "Wat SPW was".

Kan je het je voorstellen dat nieuwe mensen leren kennen en aftasten hoe ze reageren heel veel energie kost?

Ik ben op een punt dat ik me af vraag of het de moeite waard is. Ik lig al nachten wakker alleen maar omdat ik iemand duidelijk wil maken dat ik wel vrienden zou willen zijn. Het gaat niet vanzelf, dat snap ik ook wel maar de strijd in mijn hoofd tussen het stemmetje dat zegt:" ik wil even koffie met iemand drinken" en het stemmetje : " even koffie drinken, je weet hoeveel dat mij kost?" Word zo groot dat ik af en toe in tranen uitbarst.

Soms vraag ik mij ook af wat er zou gebeuren als mensen alles konden zien wat ee in mijn hoofd gebeurd, zouden ze er respect voor hebben? Of zouden ze alleen maar onbegrip tonen? Ik probeer het weleens uit te leggen, maar de meeste mensen kijken mij dan glazig aan en zeggen het te begrijpen, maar ik weet dat niet zo is.
Maar zeggen ze dan:" ontspan, laat het los, dan komt het vanzelf" nee! Daar heb je het mis, dit is wie ik ben, dit is hoe ik deze wereld moet bewandelen. Dit is waar ik elke dag opnieuw de strijd mee aan moet gaan. Niet alleen met nieuwe vriendschappen, maar alles wat ik doe. Laat jezelf zien, wees vol zelfvertrouwen, verkoop jezelf! Strijd, strijd, strijd, strijd. Voor alles moet ik drie keer vechten, tegen mijn bange zelf die liever in een hoekje blijft zitten, tegen mijn hoofd die door blijft schreeuwen, en tegen de wereld om mij heen.

Hoe gaat het met je,Sanne? "Beetje moe" niet zo raar toch?

Auto rijden enzo

Als automobilist van een Suzuki alto word je behoorlijk gediscrimineerd op de weg. Ik ben nu al een paar maanden slachtoffer. Toen ik door kreeg dat mensen je echt anders behandelen omdat je een gele Suzuki alto rijden begon ik drastische maatregelingen te nemen. Mensen vertelden me dat je dan eventjes je rem licht moet laten zien als ze zitten te drukken, maar dat was niet echt mijn ding.
Ik ben liever gewoon echt vervelend. In Leeuwarden hebben we op meerdere plekken  bij de verkeerslichten twee banen die vlak erna overgaan op één baan. Als ik als enige rechts sta en iemand gaan links staan zijn ze de sjaak. Ik trek zo snel mogelijk op (zo snel de alto kan) en kom op het moment dat ze willen invoegen naast ze kom te rijden, ze remmen af en voegen dan maar achter mij in. Hoppa, missie geslaagd, Don't mess with me bitch.
Ik was dan ook echt niet van plan om langzamer te gaan rijden dan 125 op plekken waar je 130 mag. Harder dan dat kan echt niet zonder dat de auto begint te shaken en schreeuwen.
Maar ik rijd een facking Suzuki alto dus dan beland ik op de linker rijstrook door een vrachtwagen. En dan komt er een jonge bestuurder die de veel te dure BMW van z'n pappie heeft geleend aanrijden al seinend met zijn grote licht dat ik op moet rotten. Heel begrijpelijk want zij hebben een MEGA druk leven. Duh.
Maar weet je ik heb er vrede mee, ik heb besloten aan alle verwachtingen en vooroordelen te voldoen. Ik rijd wel gewoon langzaam. En to be honest is het wel heel chil, niemand die je in de weg zit. En je hoeft je nooit druk te maken over of je een auto wel nog kan inhalen, want dat hoeft nooit. Rust.
Althans dat dacht ik, tot ik vanochtend in de auto stapte en met 100 over de snelweg kroop. Het lijkt soms alsof er altijd mensen op de weg zijn die expres je leven in gevaar willen brengen of op z'n minst jou dramatisch willen irriteren.
Ik rijd tussen de 90 en 100 want er rijd iemand voor me die precies 100 rijd, ik houd netjes afstand en het leven is goed. Maar dan komt er zo'n bestuurder aan die 'nooit onnodig links rijden' vééééél te serieus nemen.
Hij komt je met dik 115 inhalen omdat hij ziet dat je langzaam rijd, maar voegt dan tussen mij en het busje wat precies 100 rijd in. En dan beginnen die radars in het hoofd van de bestuurder opnieuw; goh deze rijd ook langzamer (JOH) en haalt hij precies na 1 tel de auto voor mij ook in. OH MY GOODNESS. Wat ik me dan afvraag is hoe dat werkt. Misschien werden die mensen geslagen tijdens hun rijles als ze niet na elke auto weer rechts gingen rijden. Of zouden ze gewoon serieus totaal niet kunnen inschatten dat hij niet sneller ging dan ik. Het is waar, het is minder gevaarlijk dan degene die me rechts inhaalt maar deze mensen zijn niet goed voor m'n roadrage. Serieus, stop.

Long time, no see

Inspiratie loos.
Leeg. Niks weten waarover je iets zou kunnen schrijven.
Waarschijnlijk is het alleen een optie in tijd van nood? Dat ik behoefte en de mogelijkheid heb om te schrijven.
Leuke anekdotes; 0
Leuke ervaringen die ik heel blij kan delen; 0
Zo inspiratie loos, maar toch willen schrijven. Zin om te typen, gewoon omdat het kan.

Super nutteloos druk ik op wat toetsen, en staar naar het scherm dat ze tot woorden lijkt te fabriceren.
Ondertussen kijk ik wat verveelt om mij heen. Ik zit een lokaal omgeven door motivatie -loze pubers die niet weten wat ze willen in hun leven. Soms kan ik er niet bij, en soms heb ik begrip omdat ik daar zelf ook eens was, vol onzekerheid over wat de toekomst brengen zal. Maar nu is het me duidelijk. Ik moet alleen mezelf blijven motiveren, want die pubers helpen daar niet bij. Ik wil wel een doel bereiken schreeuw ik naar mezelf!
Om mij heen staan een stuk of 20 macs, maar de groep van mensen is zo klein dat het niet eens de helft vult.
De leraar lijkt hetzelfde te doen als ik. Zonder enige emotie of oplettendheid of bewust zijn van zijn omgeving staart hij naar het scherm van zijn macbook pro.
De les uit of in, het maakt allemaal niet uit.
Hij komt pas uit zijn wereld als hij besluit iets te gaan doen.
De klas is muisstil en ik kan voorspellen dat net als ik op dit moment, nog minstens de helft bezig is met andere dingen.
Filmpjes monteren, websites bouwen, allemaal keihandig, dan ben je breder opgeleid roepen de docenten steeds. Maar door al die vakken waar ik niks mee hoef, kom ik minder snel tot mijn doel. En soms stoort mij dat enorm.
Ik wil meer leren, meer vrijheid. Al die opdrachten waar je precies dom de foto moet gaan maken zoals de docent het zegt zijn zo vermoeiend. IK WIL VERDER!

2 uur lang zit ik hier al, en wat heb ik gedaan? Een filmpje geprobeerd te monteren, maar de leraar kan mij ook niet verder helpen want hij weet niet hoe het moet. Hij zou het gaan opzoeken. Maar wat betekend dat? Dat ik weer kan overgaan op; Niks doen. Soms heb ik het gevoel dat voor de helft van de tijd van de uren dat ik hier zit, in dit gebouw met al deze lieve, soms kei irritante mensen ik niks doe. Lessen uitzitten, die nergens over gaan. Of te luisteren naar dingen die ik allang weet.

Motivatie, laat me niet in de steek alsjeblieft, ik weet wat ik wil. Het gaat nog even duren. Dus ik heb je heel hard nodig!

Verkeerde/juist de goeie afslag?

Het is zo raar. Het beeld wat ik had van mijn toekomst, wat ik zou horen te doen na mijn opleiding alles, verdwijnt langzaam in een zwart gat. Toen ik aan deze opleiding begon dacht ik dat het alles was, het was echt wat ik leuk vond of moest gaan vinden. Als ik terug kijk heb ik de afgelopen jaren van mijn leven echt nergens 100% van kunnen genieten. Altijd is er een stem die zegt dat het niet mag. Stel je voor dat je 100% geniet, dan ben je zo kwetsbaar om teleurgesteld te worden. Altijd was er een negatieve toon in mijn hoofd die zei dat er iets mis moest gaan met een dingen waar ik van zou kunnen genieten. Dit is overigens iets wat ik mezelf heb aangeleerd want zonder vond ik niet overleefbaar. Ik vond dat mensen me teveel teleurstelde, of misschien waren mijn verwachtingen altijd te hoog. Het was er zo ingeroest. Dat is precies de reden waarom ik nooit echt merkte dat deze opleiding niet bij mij past. Tijdens mijn stages vond ik altijd dat ik teveel moest geven om aan verwachtingen te voldoen, en ik vond het wel leuk maar diep van binnen was het niet alles. Maar dat was zo dubbel want dat gevoel liet ik dus ook nooit toe, het mocht nooit alles zijn want dan werd ik teleurgesteld. Dus ik dacht dat het aan mij lag, dit is waar ik mee moest leven. Het zal wel voor mij geschikt zijn maar ik zal altijd het gevoel houden dat het niet helemaal top is. Toch begon ik mezelf af te vragen of er niet iets was waar ik zonder zoveel negativiteit, puurder van kon genieten. Nee, die mogelijkheid bestond vast niet. Ik moet het er echt maar mee doen. Dit is het, dit is immers wat ik wilde. Kinderen zijn leuk en maken je blij, het zal wel zo horen te zijn. 

Ik geniet al m'n leven lang van het observeren van mensen, als ik ergens heen loop of ik ben ergens altijd moet ik men in de ogen kijken of in ieder geval zo iemand zoveel mogelijk geobserveerd hebben in een voorbijgang. Soms zo erg dat bekende mensen mij niet opvallen. Dit is een moment waar ik kan proberen te gokken wat voor beroep iemand heeft en me kon af vragen hoe dat zou zijn. Ik kon mezelf een goed gevoel aanpraten door te denken dat ik er beter uit zag dan andere mensen. Dit waren puur gedachten die hielpen om mijn negatieve gedachten over mezelf iets minder aanwezig te laten zijn. Ik dacht altijd dat ik daarom maar een sociale studie moest doen, dan kon ik lekker diep in mezelf graven en kinderen leren een positief zelfbeeld te creëren. FOUT. Oké, misschien heb ik best wel veel over mezelf geleerd en kan ik echt wel goed omgaan met kinderen, maar dat is het dan ook. Het kiezen van die opleiding was toch weer die eigen veiligheid. Want al mijn familie-members hadden immers te zelfde gedaan, easy- peasy dan kan ik het ook.

In tijden van 'een te vol hoofd' het enige wat hielp was tekenen. Geconcentreerd staren naar een gezicht van een compleet vreemd persoon en alle gespotte details overbrengen op papier met potlood, dit had al genoeg moeten zeggen.

Gezichten, uitdrukkingen, gevoelens het doet me zoo veel. Ik stroom over van beelden, maar niet op de manier hoe ik ze moet gebruiken tijdens stages van mijn opleiding. Ik dacht dat ik ergens goed in was? Toch niet. Op die zin kwam het telkens neer. Door de stages heen begon ik steeds meer te fotograferen ik probeerde die geweldige uitdrukkingen van de allerkleinste vast te leggen. Ze op de foto te krijgen precies zoals ze zijn. Hun karakter, BAM in 1 foto. Op mijn eerste stage op een kinderdagverblijf was het niet van de beste kwaliteit maar het zag er best leuk uit. Ik fantaseerde over modellen en heel veel foto's maken. Mijn tweede stage probeerde ik het nog een keer. Het werd me aangeraden door mijn stagebegeleidster, ik begon maar niet en stelde het uit. Niet omdat ik het niet wilde maar omdat ik bang was dat ik zo gepassioneerd zou raken dat ik zou vergeten dat ik 'ander' werk aan het doen was. Uiteindelijk hangt het resultaat van geweldige foto's aan een soort van waslijn door de hele ruimte en word er trots gezegd dat ik talent heb. Iedereen daar weet dat ik toch wel een talent heb en dat dat zich niet genoeg tot uiting zal laten komen door te werken in de kinderopvang. Toen ik mezelf toe stond om 'echt' te genieten van fotografie ondanks dat er nog een diploma te halen valt ging alles beter. Motivatie om deze opleiding af te maken zodat ik een nieuwe kan beginnen. Een beter zelfbeeld doordat ik geloof dat ik ergens goed in ben.

En over dat mensen kijken.. Het is fascinerend om te zien hoe elk mens er anders uit ziet en ik zou van iedereen die ik tegenkom een prachtige portret foto willen hebben.

Zoektocht.

Er komt een punt in je leven waarin je een bepaalde ontwikkeling doormaakt of iets meemaakt waardoor je niet lekker in je vel zit, je kortom gewoon flut voelt. Waarschijnlijk kom je niet eens maar 1x op zo'n punt in je leven, maar meerdere. Sommige mensen lijken dit heel goed zelf op te kunnen lossen, slaan zit er doorheen, andere mensen hebben daar wat hulp bij nodig. Sommige mensen voelen zich 'gek' als ze hulp toe zouden laten (bv een psycholoog) want als je dat doet; nou, dan is er echt iets goed mis met je.
Dat laatste vind ik altijd maar een slecht excuus en is denk ik slechts een uiting van trots of/en angst. Ook al kan ik me het wel heel goed voorstellen. Psychologen zijn vaak degene die je sneller doorhebben dan je verwacht of gewild had. Ook schijnen ze goed te zijn in het graven naar diep weggestopte emoties/gevoelens waarvan je niet eens wist dat ze nog bestonden. Dit is waarschijnlijk ook de reden waardoor het dapper gevonden wordt als je hulp zoekt of toelaat.
Ik ben er van overtuigd dat geen enkel mens door het leven kan zonder een beetje hulp van de medemens.

Daar zit je dan tegenover een vrouw die jouw problemen en de rest van je leven in een notendop kwakt en het je voorschotelt. Dit aan de hand van een handje vol "goede" verkennende open vragen. Na de beknopte samenvatting moet ik even aangeven of mijn leven dat zij zojuist heeft beschreven klopt en of er nog iets mist. Daar zit je dan alleen wetend dat alles fout lijkt te gaan, je voor steeds meer dingen bang wordt en alle gevoelens die daar weer bij komen kijken verschrikkelijk zijn. En nu serieus, denk je dat ik deze vraag goed kan beantwoorden? Waarschijnlijk niet, dus zeg ik maar gewoon ja. Steeds meer vraag ik me af waar al die verschrikkelijke angsten en gevoelens vandaan komen, ze worden zo groot. Ik verwachtte dat zij mij dat zou gaan vertellen of in ieder geval meer haar best doen dat te onderzoeken samen met mij. In tegendeel, als mij een vraag wordt gesteld beantwoord ik deze; niet te kort, want ik wil niet dat mijn antwoord te nietszeggend is en het lijkt alsof ze de informatie uit mij moet trekken. Maar ook niet te lang, want zo meteen is het gene wat ik er allemaal bij vertel helemaal niet relevant met waar we mee bezig zijn/ naartoe werken, maar alleen zij lijkt dat te weten. En toch kijkt ze wat verveelt uit het raam terwijl ik het gevoel heb dat ik tegen de rondzwevende stofdeeltjes aan het lullen ben. Wat doe ik hier? Ze luistert niet eens!

De tips die ze me geeft lijken effectief, maar in de praktijk faalt het hard. Van andere mensen hoor ik hoe fijn zij het vinden om met een buitenstaander je struggles te bespreken. Steeds vaker vraag ik me af wat er mis gaat in de tijd dat ik in die stoel tegen dat ongeïnteresseerde gezicht zit aan te praten, denkend dat mijn lieve vader hier geld voor betaald, arme man.

Ondertussen komt mijn afstudeer datum dichterbij, de druk neemt uiteraard flink toe. Het voelt alsof er geen zuurstof meer zit in de lucht om mij heen. Geen adem. Ik blokkeer, opeens kan ik HELEMAAL niks meer.
Kan ik presteren onder druk? Blijkbaar is het antwoord: nee.
Maar goed, het leven gaat door. Er word vaak gevraagd of het beter met mij gaat. Mijn antwoord is vaker ja dan nee, want dat klinkt gewoon beter. Ik kies voor het verlengen van mijn studie, meer tijd. Een beetje zuurstof loopt via wat kiertjes naar mijn koolstofdioxide volle ruimte. Het komt goed, zeg ik tegen mezelf. Ik kan je vertellen dat dat hoop hebben in het leven, of in wat dan ook heel wat is voor een eeuwige pessimist. 
Alles gaat iets meer in de ontspanning. Het gaat goed! Bullshit. Het lijkt beter te gaan, maar het is allemaal nog zo vers. Dat stukje angst wat mij zo vreselijk frustreerde, zit er nog. Ik heb alleen een manier gevonden om in slaap te komen 's avonds. Maar nog steeds ben ik nog lang niet wie ik ergens denk te kunnen zijn.

Continues..

Show
See, I show you, world around me.
All the people I love, I care about I show you this.
I show you this because there is a greater more important love. An unconditional love, a love for all.
He, the one who contains that amount of love is indescribable. He took care of your
sins, all of them at one place at one time. He layed down His life. He showed us a greater power than the power of people.
I am made for him, made to follow, trust and listen to His voice. Because He is the only one who WILL bring me where I am meant to be.
He Will lead the way.

Fear has taken me, to a place I should'nt be.

Doubt
It is coming back every time.
Can I do it? Will i succeed?
Nothing there is, nothing in this world what I CAN do.
Nothing that I can do, for sure.
Will these doubts ever stop?
Will I ever be sure where I stand for?
Will I ever be proud long enough, truely proud of what I've succeeded?
Doubts grew into fear and fear has taken me. It has taken me to a place I should'nt be.
Fear grew into running, running away for all the things i can not do.
Thruth is hidden. Hidden deep inside. Is there still hope?
Something that will stop me from running?

Will be continued..