Teleurstellingen, je kent het wel. Je hebt een keer een zonkleurig idee in je hoofd hebt elk detail er al van bedacht hoe geweldig, leuk en gezellig het allemaal zal zijn. Helaas stellen mensen je vaak teleur. Ik schrijf over dit onderwerp, niet omdat ik net enorm teleurgesteld ben maar wel omdat ik merk dat mensen mij vaak teleurstellen.
Je verheugt je enorm op iets wat gaat gebeuren en iemand zegt af en het hele plan valt in het water. Dan kan je twee dingen doen:
1. Jezelf oppakken en iets zoeken wat ook leuk is om te gaan doen of ondernemen.
2. Erin wegkwijnen jezelf als een propje op de bank neerleggen en niks meer doen en medelijden met jezelf hebben.
Nou ben ik er zelf heel goed in de tweede manier aan te houden. Ik moet je zeggen dat je daar echt niet blij van wordt.
Gedachtes als; het is zo onterecht! En waarom nu, waarom dit? Had hij/zij niet even rekening mee kunnen houden met hoeveel ik mij erop had verheugt.
Ik denk altijd als dit mij overkomt wat kan ik anders doen dan het stom vinden? Het is gewoon stom! En niks is net zo tof om te doen of niks is zo aardig als datgene wat nu juist niet doorgaat. Dus dan maar chagrijnen.
Zou teveel teleurstellingen in je leven je pessimistisch kunnen maken? Of zou het zo kunnen zijn, dat als je geen andere manier vind om die dat vreselijke gevoel van teleurstelling weg te krijgen je maar pessimistisch gaat denken zodat niks je meer teleur kan stellen?
Bestaat er überhaupt zoiets als 'teveel' teleurstellingen? Een optimist zou zeggen van niet. Maar er is denk ik wel een bepaalde hoeveelheid wat een mens aankan, zou het invloed hebben op je denken? Van optimist naar pessimist, ik weet het niet..
Ik kan wel zeggen dat pessimistisch denken wel werkt voor mij. Het zorgt wel voor een; 'ach, het zal wel niet doorgaan' of een 'waarschijnlijk niet' maar wat is daar mis mee als dit je helpt om niet ergens op te gaan hopen en vervolgens ontzettend teleurgesteld te raken?
Is er sowieso iets verkeerd aan een pessimist? Het is niet dat we niet kunnen genieten. Als er iets leuks staat te gebeuren hopen we op het ergste alleen zodat het mee kan vallen. Het is een soort zelfbescherming. En als het dan toch doorgaat genieten we net zo hard.
Nou kan het ook zijn dat je alles overdenkt en alles een negatief randje geeft. Maar als ik daarover begin zijn we voorlopig nog niet klaar(;
Mensen, pessimist of optimist, we zijn allemaal mens. Ieder volgt z'n eigen weg, op zijn eigen manier. Wrikt zich in hoekjes waar hij niet meer uit kan en zoekt naar een manier waarop hij 'zo goed als' gelukkig leeft. Maar God wilt ons helpen de goede weg te zoeken, zodat de plek waar we naar zoeken, eeuwig mogen blijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten