Dan ben je hard aan het werken aan een project waar je nog veel te veel voor moet doen in twee weken tijd. Je bent anderhalf uur bezig met plannen maken, ideeën uittypen en dingen bedenken om het geniale project nog genialer te maken.
Het is best lastig als het onderwerp Antroposofie is en je er voor de rest niks mee hebt. Maar het gaat best wel diep en er moet goed over dingen nagedacht worden. Maar pauze, dan ben je eindelijk toe aan pauze en dan doe je eigenlijk helemaal niks.
Een beetje eten naar binnen werken en koffie drinken. Ja mensen ik heb een thermoskannetje koffie mee naar school genomen.
Het idee was geniaal alleen gebeurde er iets waar ik al bang voor was. Het vervelende aan zo'n langwerpige thermoskan voor ongeveer 1 kopje is dat de opening gewoon onmogelijk is.
Zo'n rondje die je in moet drukken zodat je kan schenken, je kent het wel.
Dan druk je op het rondje en denk je dat de gaatjes die er dan tevoorschijn komen je daar uit kan drinken. Maar nee, dan komt het uit de ring daaronder terwijl je niet eens kan zien dat daar uberhaupt vocht uit kan komen!
Dus ik breng dat stomme ding naar mijn mond met de hoop dat het goed gaat. Smekend en hopend dat ik niet voor lul zal staan en dat de koffie gewoon naar binnen mag stromen, zoals het hoort.
En dan gebeurd het, HORROR de te hete koffie glijd over mijn kin en druppelt op mijn trui en op de grond. Kak, kak, kak en kak! Dus toch..
Ik draai me om en hoop dat niemand mijn ontzettende blunder gezien heeft. Ik kijk naar beneden en ja hoor een bruine koffievlek op mijn mooie nieuwe gestreepte trui, precies op de witte streep natuurlijk.
Ik moet zeggen dat de les en de dag er vandaag erg rooskleurig uitzagen toen ik uiteindelijk na het morstafereel aan m'n tafeltje zat met mijn thermoskannetje koffie. De dop gebruiken als bekertje was een veel beter plan.
De rest van de dag liep best voorspoedig we kregen te zien hoe andere groepen en hun onderwerpen zich ontwikkeld hadden binnen hun projecten.
Toen wij aan de beurt waren hadden we bedacht wat we moesten zeggen en vertellen over ons project moesten vertellen. Uiteindelijk zijn we 5x zo hard aan het werk gegaan dan we ooit eerder hadden gedaan in die lessen, alle dingen die we nog moesten doen hebben we opgeschreven en een we hebben zelfs een planning gemaakt!
Met het gevolg dat we aan het eind van de les ontzettend aan het stressen waren omdat we wisten wat we allemaal nog moesten doen en regelen.
Toen het tijd was om naar huis te gaan zeiden we tegen elkaar: "nee, nu is het echt klaar we gaan naar huis, volgende week weer"
Drie kwartier later stuiterde ik nog door de hoogte van mijn stresslevel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten