Het sociale leven als introvert

Zo, uit mijn hoofd en op papier.

Sinds kort woon ik in een andere stad en mensen vragen allemaal; hoe is het leven in Leeuwarden, voel je je al een beetje thuis?
Ik twijfel altijd wat ik daar op moet antwoorden. Dat is dan weer heel typisch want ik vraag me dan af of mensen de waarheid willen weten of het liefst horen; ja hoor.
In het begi n kon ik eerlijk zeggen; "ja, ik vermaak me prima" want dat was de waarheid.
Ik ben en blijf 'my introverted self' die zich tijden vermaakt met dingen die in huis te doen zijn. Ik maakte schoon, verfde wat hier dan weer daar, knutselden dit en dan weer dat. Prima.
Maar sinds een tijdje mis ik de wekelijkse bezoekjes van een vriendinnetje in de buurt. Even het kopje koffie bij mijn schoonzusje of koffie bij de Hema. Dingen die ik regelmatig kon doen in Amersfoort. Ik mis Amersfoort maar ik mis vooral dat er veel meer bekende gezichten in de buurt wonen. Gezichten die mij kennen en waarbij ik gewoon mij mag zijn. Geen onverwachte moeilijke dingen.

Maar.. word er dan tegen mij gezegd ; waarom maak je hier niet gewoon nieuwe vrienden. Wat?! Nieuwe vrienden? Vrienden? Dat zijn die mensen die ik al of mijn leven lang ken, sinds de basisiachook ken of sinds de middelbare school ken. Die? Even hier opnieuw.
Ja maar, je hebt toch een kerk waar je nieuwe mensen kunt leren kennen?
Oh ja, ik kom inderdaad de kerk binnen lopen en stap random op wild vreemde af om vervolgens mijn levensbehoefte om mensen te ontmoeten naar hun hoofd te smijten. Dit is overigens nooit wat ik
 als antwoord geef als mensen dit vragen.
Als ik die wel zou doen zou de volgende reactie plaats kunnen vinden: 'maar je kunt toch op mensen af stappen die al een keertje soort van heb gesproken?
Oh ja, dan loop ik gewoon even op iemand af en dan zeg ik "hoi" en dan? Ik heb niet de kwaliteit gekregen om te bedenken dat het handig is om een gesprek op gang te helpen door goeie pakkende vragen te stellen, iets over hun leven. Nee, daar is geen ruimte voor in mijn hoofd. Een voorwaarde van op iema d af stappen is dat ik iets heb om te zeggen of te vragen. Dus ik bedenk die ene vraag of opmerking en probeer te bedenken wat ze zouden kunnen gaan antwoorden, alle mogelijke reacties bedacht te hebben stap ik met net genoeg zelfvertrouwen op iemand af. Natuurlijk krijgen zij het precies voor elkaar om te reageren met iets wat ik niet bedacht heb en daar ga ik.
Weg is mijn zelfvertrouwen, hallo tegen stotterende half gare zinnen. En dag Sanne.
Deze manier van communiceren werkt niet voor mij. Geforceerd, sociale druk het zijn dingen waar ik heel slecht van ga functioneren.

Misschien ken je het wel, je zit in een kringetje met mensen die je niet kent, met wat voor reden dan ook. Altijd lijkt het iemand dan een goed idee om een voorstelrondje te doen. Op het moment dat dat begint, klopt mijn hart in mijn keel. Oké, die zegt dit, dan ga ik zeggen hoe ik heet, wat ik doe en waar ik vandaan kom. Even oefenen. Ik ben Sanne, ik ben Gastouder aan huis en kom uit Amersfoort.  Oh nee, er word ook gevraagd naar leeftijd, oké opnieuw. Oh! Ik ben al aan de beurt! Of niet? Ik word aangekeken, betekend dat dat ik moet beginnen? Nee, er word nog iets gevraagd aan de vorige. Oké die is klaar met antwoorden, nu dan, go! Ik ben Sanne ik ben gastouder, kom uit Amersfoort en ben 21 jaar. Zo, klaar. Dat heb ik overleefd. 'Wat voor opleiding heb je gedaan Sanne?' Opleiding? Dat zei je er net niet bij, ik ben gastouder! Welke opleiding heb ik ook alweer gedaan? Hoe heet het nou.. iets met pedagogisch.. oh nee, ik voel mezelf rood worden. Wat dom! Iedereen vind mij nu vast dom! Oh no, nu kom ik simpel over, ik wil niet simpel overkomen!! Uiteindelijk komt er hakkelend uit mijn mond ;"pedagogisch werk" oké, dat is niet duidelijk genoeg. "Wat SPW was".

Kan je het je voorstellen dat nieuwe mensen leren kennen en aftasten hoe ze reageren heel veel energie kost?

Ik ben op een punt dat ik me af vraag of het de moeite waard is. Ik lig al nachten wakker alleen maar omdat ik iemand duidelijk wil maken dat ik wel vrienden zou willen zijn. Het gaat niet vanzelf, dat snap ik ook wel maar de strijd in mijn hoofd tussen het stemmetje dat zegt:" ik wil even koffie met iemand drinken" en het stemmetje : " even koffie drinken, je weet hoeveel dat mij kost?" Word zo groot dat ik af en toe in tranen uitbarst.

Soms vraag ik mij ook af wat er zou gebeuren als mensen alles konden zien wat ee in mijn hoofd gebeurd, zouden ze er respect voor hebben? Of zouden ze alleen maar onbegrip tonen? Ik probeer het weleens uit te leggen, maar de meeste mensen kijken mij dan glazig aan en zeggen het te begrijpen, maar ik weet dat niet zo is.
Maar zeggen ze dan:" ontspan, laat het los, dan komt het vanzelf" nee! Daar heb je het mis, dit is wie ik ben, dit is hoe ik deze wereld moet bewandelen. Dit is waar ik elke dag opnieuw de strijd mee aan moet gaan. Niet alleen met nieuwe vriendschappen, maar alles wat ik doe. Laat jezelf zien, wees vol zelfvertrouwen, verkoop jezelf! Strijd, strijd, strijd, strijd. Voor alles moet ik drie keer vechten, tegen mijn bange zelf die liever in een hoekje blijft zitten, tegen mijn hoofd die door blijft schreeuwen, en tegen de wereld om mij heen.

Hoe gaat het met je,Sanne? "Beetje moe" niet zo raar toch?